من و دیگری

.. پيش‌بينيِ مبتني بر شيئيت تنها براي کساني واجد اعتبار است که نشئه‌ي حضور را مي‌شناسند؛ هر آن‌کس که مقهور جهان "آن" مي‌شود بايد ايده‌ي جزميت مطلق را به منزله‌ي حقيقتي که خلوتي را در کنار جنگل احداث مي‌کند پذيرا شود. در حقيقت اين عقيده صرفا او را به بردگي مصيبت‌بارتري نسبت به جهان "آن" رهنمون مي‌شود، ولي جهان "تو" راهش بسته نيست، هر آن‌کس که با تمام وجود خود به سويش گام بردارد، با قدرت برقراري ارتباط که دوباره جان يافته است، شاهد آزادي خويشتن خواهد بود؛ و آزادي از اعتقاد به اسارت، نفسِ آزادي است.

                   مارتين بوبر، من و تو، 106

پ.ن.: تقديم به کسي که خودش مي‌‌داند!