من و دیگری

صدايي از دور مي‌رسد. همهمه‌ي امروز هم مثل هر روز مرا از شنيدن بازمي‌دارد. اما اين‌بار همتي بايد.. هنگام شنيدن است اين روزها، صداي آنکه سخنش را سال‌هاست نشنيده‌ام... امروز بر پاي مي‌ايستم و سکوت پيشه مي‌کنم، صداي او، تنها صداي اوست که مي‌ماند... نمي‌دانم کي، اما دوباره خواهم آمد و آن را نقل خواهم کرد، اما از امروز تا آن دم؛ تنها شنيدن، شايد از همه چيز... آيا سخني نيز براي من هست؟.....